Humarhátíð verður ekki til af sjálfu sér. Hún verður til af fólki sem mætir, tekur þátt, leggur hönd á plóg og gerir eitthvað, stórt eða smátt, eftir því sem hver getur hverju sinni.
Það er stundum sagt að það sé alltaf sama fólkið sem geri allt og það er auðvitað eitthvað til í því. En það þarf ekki að vera þannig. Allir mega vera með. Ekki endilega í nefnd, ekki endilega með risastórt atriði á dagskrá, heldur bara með því að taka þátt, mæta, bjóða fram hjálp, koma með hugmynd eða skapa smá stemningu.
Sumarið 2017 fannst okkur Tjörva að við yrðum að taka þátt á einhvern hátt. Á þeim tíma fannst mörgum Humarhátíð hafa aðeins misst flugið. Dagskráin var einfaldari en áður og umræðan í bænum bar þess merki að fólk saknaði þess að sjá meiri þátttöku heimamanna.
Við ákváðum því að vera með atriði á dagskrá og úr varð Heimatjaldið. Við hóuðum saman nokkrum hornfirskum tónlistarmönnum sem voru tilbúnir að taka lagið, leigðum viðburðartjald, keyptum nokkra kúta af bjór, redduðum leyfi fyrir áfengissölu og auglýstum viðburðinn í dagskrá Humarhátíðar. Við nutum góðs af frábærum sjálfboðaliðum og nokkrum styrktaraðilum og tókst að halda þessu á núlli.
Þetta var ekki stórt í sniðum, en það skipti máli. Það var okkar leið til að segja: Við viljum vera með.
Hugmyndin þróaðist og árið 2018 buðum við okkur fram í Humarhátíðarnefnd. Okkur langaði að sjá hvort ekki væri hægt að blása meira lífi í hátíðina og kveikja aftur gamla neistann. Þar kom saman góður hópur fólks sem var tilbúið að leggja sitt af mörkum og prófa sig áfram.
Upphaflegi hópurinn hafði þó ekki mikla reynslu af því að skipuleggja Humarhátíð og úr varð að við fengum Kristínu Gests með okkur. Ég man enn þegar ég pikkaði í hana á miðri Skólabrú, þar sem hún var á leið heim úr vinnunni, og spurði hvort hún gæti ekki verið sérlegur ráðgjafi nýrrar nefndar. Ég vissi vel að hún væri rétta manneskjan, enda búin að standa að baki hátíðinni á upphafsárum hennar. Hún var nú ekki alveg sannfærð, enda búin að skila sínu, en féllst á að koma á einn fund og gefa okkur góð ráð. Það var bara svo gaman á fyrsta fundinum að úr varð að hún varð hluti af nefndinni og hefur ekkert gefið eftir undanfarin ár, meðal annars með árlegum Morávekpalli þeirra Jóa.
Það er einmitt þetta sem gerir svona hátíðir dýrmætar. Reynslan frá þeim sem hafa gert þetta áður, krafturinn frá þeim sem koma ný inn og viljinn til að gera eitthvað saman.
Humarhátíð þarf ekki að vera fullkomin. Hún þarf fyrst og fremst að vera lifandi. Hún þarf fólk sem mætir og tekur þátt.
Ef einhver situr heima þetta árið og hugsar með sér að það vanti eitthvað í dagskrána, þá er kannski hugmynd fyrir næstu hátíð að fæðast?
Guðrún Ásdís Sturlaugsdóttir
Ritstjóri Eystrahorns
