Helgina 18. og 19. apríl lögðu 15 meðlimir Samkórs Hornafjarðar og kórstjóri land undir fót ásamt þeim mökum sem áttu heimangengt og fóru austur á Egilsstaði. Tilefnið að halda tónleika og taka þátt í messuhaldi.
Ástæða þess að þessi staður var valinn var að styrkja þau vináttubönd sem lagður var grunnur að á sl. vori er kór Egilsstaðakirkju kom í heimsókn til Hornafjarðar og hélt tónleika.
Farið var á einkabílum og sameinast var í bíla. Spenningur var í hámarki en sumir völdu að taka bara þjóðveg eitt en aðrir tættust yfir Öxi og skipti þá engu hvort fólk var á jeppum eða fólksbíl. Heyrst hefur að Keli kórstjóri hafi haft svo mikla löngun til að sjá þessa leið, öðruvísi en í þoku að það var bara slegið í Ljónið hvort sem leiðin var fær eða ekki. Og heilladísirnar voru hliðhollar og það var útsýni í allar áttir. Tekið skal fram að hann og Luis voru lang fyrstir á staðinn og búnir að synda maraþon í sundlauginni áður en undirrituð allavegana mætti.
Ekki er vitað um neinn sem reyndi að stytta sér leið og fara Lónsheiði. Héraðið tók á móti okkur með hvít fjöll en vor í lofti, þeir hafa meira að segja sól.
Egilsstaðakirkja er rúmlega 50 ára falleg bygging og stendur á svokölluðum Gálgaás og Gálgaklettur er í nágrenni kirkjunnar. Þessi staðarnöfn segja okkur að þarna hafi átt sér aftökur áður fyrr. Og heimildir eru um beinafundi á þessum slóðum og góð saga hvort sem hún er sönn eða ei er að undir kirkjunni hvíli maður sem var tekinn af lífi í misgripum við nafna sinn. Hann Valtýr á grænni treyju.
Tekin var smá upphitun hjá kórnum fyrir tónleikana, en fyrst var innritun á hótel og farið í sönggallann. Formaður kórsins fyrirskipaði að engin mætti vera nakinn, í stuttbuxum, sundfatnaði eða með sólhatt. Við hlýddum þessu en sumir með semingi.
Í kirkjunni var tekið á móti okkur af kór staðarins og starfsmönnum kirkjunnar með miklum hlýleika og notalegheitum. Kaffi og kruðeríi. Það er afar góður hljómburður í þessari kirkju og virkilega gaman að syngja í henni.
Tónleikarnir tókust með ágætum en við sungum brot af þeim veraldlegu lögum sem við höfum æft undir ötulli stjórn Kela okkar, en hann verður alltaf Keli okkar hvert sem hann fer, eða hvað sem hann gerir. Og ég trúi ekki að Valtýr undir kirkjugólfinu hafi ekki klappað eftir þegar við sungum My Lord, What a morning. Tvö lög voru sungin sameiginlega með Egilsstaða kórnum og kórstjóra hans honum Sándor.
Eftir tónleika var farið á Hótel Valaskjálf þar sem við gistum og borðaður kvöldverður. Það var enginn tími til að liggja lengi í fletinu morguninn eftir. Morgunverður sem var virkilega góður tekinn snemma og haldið upp í kirkju að taka rennsli sameiginlega með Egilsstaðakórnum og barnakór staðarins. Vorum ekki kunnug öllum sálmum en engin miskunn var hjá Sándor kórstjóra og við komumst í gegnum þetta skammlaust. Þarna áttum við góða morgunstund. Kórstjórarnir skiptust á að spila á orgel, píanó og gítar og þetta var fjörug og skemmtileg messa. Það átti svo sannarlega vel við að lagið sem Keli spilaði sem útspil var Þessi fallegi dagur.
Eftir messu var haldið heim á leið og eftir stendur gleði, stolt og ánægja yfir þessari ferð. Við erum stolt af þessum litla kór okkar. Við erum stolt að eiga aldurshöfðingja sem syngur eins og engill og að verða 89 ára í haust, og stolt að hafa dugmikinn drífandi og jákvæðan kórstjóra.
Að taka þátt í kórastarfi líkt og þessu hefur ekki bara jákvætt félagslegt gildi það hefur einnig áhrif á heilsuna bæði andlega og líkamlega. Hver kannast ekki við það sem hefur mætt á æfingu uppfullur af áhyggjum, kvíða og þreytu að finna fyrir slökun og andlegri vellíðan að henni lokinni.
Ég hef stundum hugsað að það að æfa í kór og taka þátt í tónleikum er líkt og vinna við hönnun eða ræktun. Þú leggur af stað með hugmynd og vinnur stanslaust að því að betrumbæta hana og læra meira, mistakast stundum og fyllast vonleysi en halda áfram. En lófaklappið og gleðin sem fylgir því að opinbera vinnuna á tónleikum er uppskeran. Ég held við getum öll tekið undir það að við vorum sátt við uppskeruna okkar á Gálgaási.
P.S. heyrst hefur að einn kórmeðlimurinn gat ekki slitið sig frá Austurlandinu og hann sneri við á hlaðinu heima hjá sér og fór aftur austur á Egilsstaði, hvort hann ætlaði að syngja meir í kirkjunni fylgir ekki sögunni en hann kíkti svo á Seyðisfjörð í leiðinni. Kom aftur heim klukkan þrjú um nóttina. Þetta segir okkur að söngur er bara vítamínsprauta.
f.h. samkórs Hornafjarðar
Guðrún Guðmundsdóttir
