Litríkt götuleikhús – viðtal við Guðjóns Sigvaldason

Margir muna eftir litskrúðugum skrúðgöngum sem fylgt hafa Humarhátíðinni í gegnum tíðina. Óhætt er að fullyrða að þær hafi sjaldan verið skrúðugri en þegar haldið var upp á 100 ára afmæli byggðar á Höfn á Humarhátíðinni árið 1997. Þá var efnt til sannkallaðrar karnival-skrúðgöngu sem margir muna vafalaust vel eftir.

Skrúðgangan er enn fastur liður á hátíðinni, þótt mismikið hafi verið lagt í hana síðustu þrjá áratugi og inn á milli hafi hún jafnvel legið niðri. Síðustu ár hefur hún þó verið á uppleið á ný, þar sem íbúar hafa fengið að sjá ýmsar kynjaverur og eldgleypa undir fögrum tónum lúðrasveitarinnar.

Nostalgían lifir greinilega enn og margir væru eflaust til í að upplifa þessa göngu aftur. Af því tilefni hafði Eystrahorn samband við Guðjón Sigvaldason leikstjóra, sem kom að mótun götuleikhúss og ýmissa uppákoma á Humarhátíð á þessum árum, í samstarfi við öflugan hóp úr Leikfélagi Hornafjarðar.

Tengsl Guðjóns við Höfn hófust haustið 1993 þegar Kristín Gestsdóttir, þá formaður Leikfélags Hornafjarðar, hafði samband við hann og bauð honum að koma og leikstýra hjá félaginu. Úr varð að Leikfélagið setti upp Djöflaeyju Einars Kárasonar, sem sýnd var í Sindrabæ árið 1994 við miklar vinsældir. Síðar sama ár var sýningin flutt fyrir fullu húsi í Þjóðleikhúsinu eftir að hafa verið valin athyglisverðasta áhugaleiksýning ársins.

Á sama tíma var Humarhátíðin að mótast, en hún var fyrst haldin sumarið 1993. Árið eftir kom Leikfélag Hornafjarðar með enn meiri hætti að hátíðinni og Guðjón tók þátt í að móta skrúðgöngur og alls kyns uppákomur sem settu svip á hátíðina á þessum árum. Hann hafði þá þegar góða reynslu af götuleikhúsi, meðal annars sem einn af stofnfélögum fyrsta götuleikhúss Íslands, Svarts og Sykurlauss.

Guðjón réðst ekki á garðinn þar sem hann var lægstur og hóf að kenna fólki á stultur, auk eldgleypinga og eldblásturs. „Í gegnum reynslu mína af götuleikhúsi gat ég kennt þetta, en það höfðaði auðvitað helst til ungu töffara plássins,“ segir Guðjón.

Fiskhóll og húsnæði leikfélagsins þar urðu að eins konar miðju verkefnisins, þar sem unnið var að búningum, hugmyndum og æfingum fyrir hátíðina. Að baki stóð, að sögn Guðjóns, gífurlega sterkur og samhentur hópur. „Skrúðgöngurnar voru sumar undir minni stjórn en aðrar undir stjórn Kristínar Gestsdóttur. En við unnum alltaf saman af heilindum, til gleði og skrauts þessarar einstöku bæjarhátíðar.“ 

Þegar Guðjón er spurður hvaða atburði hann muni helst eftir frá þessum tíma í kringum Humarhátíðina nefnir hann eitt atriði sérstaklega. „Sennilega er mín gleðilegasta, sem og súrrealíska, minning þegar ákveðið var að skapa Von Trapp fjölskylduna á reiðhjólum, à la Sound of Music,“ segir Guðjón. Hópurinn ferðaðist um bæinn á hjólum, söng lög úr söngleiknum og var klæddur gardínuklæðnaði sem saumaður var í anda Julie Andrews í kvikmyndinni. 

Guðjón segir að Höfn hafi verið virkilega lifandi og spennandi bæjarfélag á þessum tíma og vonar að svo sé enn. „Fólkið er opið, skapandi, frjálslegt og að mínu mati ekki of kreddufullt.“

„Það var alveg gífurlega gaman að fá að skapa svona uppákomur í bænum,“ segir Guðjón. Hann segir þó að sum atriðin hafi vakið umtal og að einhverjum hafi þótt hann ganga full langt í túlkun sinni á bæjarlífinu. Í heildina hafi þessu þó verið vel tekið og sjálfur hafi hann haft gaman af því að fá sinn skerf af háði á þorrablótum bæjarfélagsins. 

Þátttaka íbúa var með besta móti á þessum árum, ungir sem aldnir og fólk úr öllum kimum samfélagsins. „Það fallega við þessa vinnu var að öllum, ÖLLUM, var velkomið að vinna með okkur, það var ekki farið í manngreiningarálit“ segir Guðjón. Hann segir þetta hafa þjappað hópnum saman og gert þennan hluta hátíðarinnar að því sem hún varð.

Guðjón vill þakka öllum þeim sem tóku þátt í því að skapa Humarhátíð með sér. „Það var alveg ofboðslega gaman að vinna með ykkur, og ef tækifæri gæfist væri ég til í það enn og aftur.“

Þegar Eystrahorn spurði Guðjón hvort hann vildi einhverju bæta við sagði hann: „You kids out there, there is a way, follow the rainbow.“

Greinarhöfundur
Guðrún Ásdís Sturlaugdóttir