Við eigum land sem feður okkar fundu
fjarri hinum suðlægari ströndum.
Þeir reistu byggð svo langt frá öðrum löndum
í lágum kotum út með klettadröngum
en elskuðu landið frá hinni fyrstu stundu.
Við eigum land með auðlegð hafs og dala,
unaðsreiti, jökulhvel og tinda.
Úti á miðum sjávarfiskar synda,
svífa í lofti fuglar meðal vinda.
Í blómskreyttri fjallshlíð lækirnir litlu hjala.
Við áttum land sem Íslendingar misstu,
erlendu valdi þurftum við að hlíta.
Hér var um aldir fátt að brenna og bíta,
beztu miðin aðrir fengu að nýta,
soltnir menn á konungafætur kysstu.
Við endurheimtum land sem hafði lengi
lotið valdi fjarri okkar ströndum.
Soltin þjóð var loksins leyst úr böndum,
líf og gæfa varð í eigin höndum.
Landið og hafið léku á hörpustrengi.
Við eigum land sem ýmsir vilja gefa,
Evrópa með náðarfaðminn bíður.
Næðir í sumar vetrarstormur stríður
stattu nú fast á móti æskulýður.
Örlaganornir eru að spinna og vefa.
Við eigum land sem áfram þarf að vera
utan hinna gylltu tjóðurbanda.
Munum þá sem fullir frelsisanda
fluttu ljósið aftur heim til stranda,
kyndil sem áfram eigum við að bera.
Guðbjartur Össurarson,
í júní 2026
