FAS hóf starfsemi árið 1987 og fyrstu árin voru nemendur útskrifaðir frá Menntaskólanum á Egilsstöðum. Árið 1997 fékk skólinn leyfi frá ráðuneytinu til að útskrifa stúdenta og hefur nú útskrifað nemendur í tæplega þrjá áratugi, bæði af stúdentsbrautum og eins úr ýmiss konar starfsnámi. Það eru fjöldamargir í samfélaginu okkar sem eiga minningar um að hafa farið í FAS og útskrifast þaðan. Á velflestum vinnustöðum í sveitarfélaginu starfar fólk sem undirbjó sig fyrir frekara nám í FAS. Okkur finnst alltaf jafn frábært þegar unga fólkið okkar snýr heim aftur og velur að búa hér.
Við hugsum oft til fyrrverandi nemenda okkar og finnst gaman að heyra hvað er verið að fást við í dag. Margir búa hér, aðrir eru vítt og breitt um landið og einhverjir búa jafnvel erlendis og eru í framhaldsnámi eða í vinnu.
Við ákváðum að taka hús á fyrrverandi nemendum okkar og athuga hvað þau eru að fást við í dag.
ANNA LÁRA
Hvað er verið að brasa í dag?
Ég heiti Anna Lára Grétarsdóttir og útskrifaðist úr FAS vorið 2024. Í dag er ég að læra læknisfræði í Háskóla Íslands og er alveg að verða búin með fyrsta árið. Ég er fulltrúi fyrsta árs læknanema í stjórn Félags Læknanema (FL). Ég vinn einnig í sjúkraliðastöðu á Landspítalanum samhliða náminu.
Hvernig var vistin í FAS?
Vistin í FAS var frábær, mér fannst mjög gaman að vera í FAS og gott að geta búið heima hjá mér, þó svo að ég hafi ekki áttað mig á því hvað það var þægilegt fyrr en ég flutti að heiman!
Mér fannst einnig kostur hvað það var þægilegt að vera í skólabyggingunni sjálfri, en mér fannst fínt að geta verið í skólanum að brasa alls konar, fyrst ég er útskrifuð get ég viðurkennt núna að maður var ekki alltaf að læra þótt maður væri í skólanum, en margar af mínum bestu minningum frá FAS eru einmitt þær sem voru kannski ekki beint að ýta undir námsárangurinn minn, heldur þær þegar maður tók þátt í einhverju rugli inni á lesstofu, skaust á Hafnarbúðina í hádeginu eða kíkti inn á kennarastofu í almennt spjall svo eitthvað sé nefnt.
Hvernig hefur veran í FAS nýst mér í frekara námi?
Það var stundum ansi fámennt í sumum áföngum sem ég tók í FAS. Það voru bæði kostir og gallar við það, en helsti kosturinn að það voru stundum bara 1-2 nemendur í tímum og þá gat ég spurt kennarana að bókstaflega öllu sem ég skildi ekki og tók því oft mikið út úr kennslunni.
Annað sem er sérstaða í FAS eru munnlegu lokamötin, en þau hafa einmitt nýst mér að því leyti að sum lokapróf í læknisfræði eru munnleg, það er nefnilega eitt að læra eitthvað efni og geta skrifað það á prófi, en það er allt annað að þurfa að gera það munnlega þar sem maður fær mun minni tíma til að hugsa.
Ég var forseti Nemendafélags FAS á þriðja ári, en sú reynsla hefur nýst mér þar sem ég er í stjórn FL, sem fer fyrir hagsmunum læknanema og er hornsteinn í félagsstörfum læknanema ásamt undir- og samstarfsfélögum.
Hverjir eru kostir skólans?
Kostirnir við FAS eru í fyrsta lagi staðsetningin, það er mjög mikilvægt að geta búið í foreldrahúsum á meðan maður klárar stúdentinn. Mér fannst einnig mjög þægilegt hvað kennararnir í FAS voru aðgengilegir, maður gat labbað inn á skrifstofu þegar manni sýndist og farið að spjalla, sama hvort það var tengt náminu eða einhverju öðru.
Hverjir eru ókostir við svona lítinn skóla?
Mér detta engir sérstakir ókostir við FAS í hug fyrir utan kannski erfiðleika við að halda uppi miklu félagslífi, en það er kannski bara eðlilegt í svona fámennum skóla. Ég er mjög þakklát og ánægð með skólagönguna mína þar þó svo að ég hefði getað verið betur undirbúin fyrir háskólanám að einhverju leyti, en það er stökk að fara úr hvaða framhaldsskóla sem er yfir í háskóla og þannig á það að vera. Ég stend í þeirri trú að enginn skóli sé betri en nemandinn og þegar öllu er á botninn hvolft ber maður sjálfur ábyrgð á eigin ástundun og árangri.
Athugasemd ritstjóra: Þetta viðtal birtist í 4. tölublaði Eystrahorns, 7. maí 2026. Í prentútgáfunni vantaði síðustu tvær spurningarnar. Við biðjumst velvirðingar á því og birtum þær hér með.
Hjördís Skírnisdóttir
Framhaldsskólinn í Austur-Skaftafellssýslu
