Þegar ég frétti af jólablaði Eystrahorns fór ég að hugsa um að skrifa kannski smá pistil um eitthvað náttúrutengt og
upplifanir mínar af nægtarborði útvistar í okkar einstaka bakgarði.
Í einni af viðrun minni fyrir stuttu hvar ég nýtti mér gömlu þjóðleiðina yfir Almannaskarð til að ná í súrefni fyrir mig og viðra labradorinn minn í leiðinni, þá flaug í kollinn á mér að kannski myndu fleiri tengja við Almannaskarð, fremur en tilburði mína við útilegu í frosti undir stjörnuhimni í lok nóvember eða næturgistingu í fjallasal undir björtum sumarhimni. Allavega, í þessari klassísku gönguferð um skarðið þá fór ég virkilega að hugsa um hvað þetta væri í raun frábær staður til útivistar og ætti skilið góða þakklætiskveðju. Vissulega er efnistaka á svæðinu sem veldur miklu lýti á umhverfinu en það er efni í annan pistil og ég kýs að taka ekki með í samhengi þessarar skrifa.
Í bók Rannveigar Einarsdóttur, “Gönguleiðir við Hornafjörð” er m.a. að finnaþessar upplýsingar um Almannaskarð:
Leiðin um Almannaskarð hefur verið aðal leiðin milli Nesja og Lóns frá ómunatíð, enda mun styttri en aðrar leiðir.
Í upphafi var þarna aðeins mjó gata, troðin af fótum manna og hesta. Fyrsta bílferðin yfir Almannaskarð var farin mánudaginn 18. nóvember 1929. Almannaskarðsgöng voru formleg opnuð Sonur Helgu á góðum degi í skarðinu. 24. júní 2005”. Þessa nýja notkun á skarðinu – sem útivistarsvæði – átti því 20 ára afmæli í sumar!
Skarðið, eins og ég hef verið alin upp síðustu 12 ár að kalla það, er ég þegar ég hugsa það meira, svona fullkomið fyrir þolþjálfun. Í röskri göngu tekur það innan við klukkutíma að ganga Hafnarmegin frá, upp í skarðið, niður Lónsmegin og til baka – hversu oft hef ég ekki skroppið í skarðið til að ná þessari fullkomnu viðrun? Svo eru alls konar útfærslur til. Það er hægt að fara f leiri ferðir, eða fara bara upp í skarð og strax niður aftur. Við hlaupararnir þurfum stundum að taka brekkuspretti og eins og það getur verið kostur að þurfa ekki að glíma við brekkur í daglegum göngu- eða hjólaferðum á Höfn, þá er viss ókostur að hafa ekki nógu margar “brekkuspretta” brekkur í bænum! Þá er nú gott að hafa eitt Almannaskarð! Ég hef ekki reynt mikið við að hjóla upp skarðið en ég er viss um að það er hið mesta fjör og argasta puð. Ég reyndi síðasta vetur að fjallaskíða í skarðinu – það var frekar mikið misheppnuð tilraun – en eldhugar hér áður fyrr skilst mér að hafi náð að koma upp toglyftu Lónsmegin í einhvern tíma. Kosturinn við skarðið er líka að það er frekar aðgengilegt allt árið um kring. Í minningunni eru ekki mörg skiptin þar sem reynt hefur á að vera með brodda þar yfir veturinn, þó vissulega beri að skoða og meta aðstæður hverju sinni. Það sem helst ber kannski að varast er sjálfstæða veðrakerfið sem býr í skarðinu – það er eiginlega aldrei að vita hvaða veðra er von þar og eins gott að vera viðbúinn hressum hviðum úr öllum áttum! Svo má náttúrulega ekki gleyma að minnast á útsýnið frá syðstu brún Almannaskarðs sem á góðum degi af mörgum talið hið fegursta á landinu.
Efalaust deila mörg með mér reynslu af útivist í skarðinu – þau sem hafa ekki prófað hvet ég til að fara – og svo vona ég að við sameinumst um að sýna þessu svæði þakklæti fyrir þau lífsgæði sem það hefur fært okkur og getur fært áfram
Helga Árnadóttir,
hlaupastelpa og fjallakona
